σωτήριος, -ον

(σωτήρ), [in LXX for יְשׁוּעָה, שֶׁלֶם, etc. ;]

saving, bringing salvation, in NT always in spiritual sense (see: σώζω, σωτηρία): ἡ χάρις ἡ σ. Tit.2:1. Neut. -τὸ σ. as subst. (cl.), salvation: Luk.2:30; τ. σ. τ. θεοῦ, Luk.3:6, Act.28:28; περικεφαλαίαν τοῦ σ. Eph.6:17.†

(AS)